Jesteś na: Cmentarz Poznań - Cmentarz Parafii MB Bolesnej / Zdzisław Orłowski
Strona główna O portalu Pomoc Regulamin Zgłoś naruszenie regulaminu Kontakt Partnerzy

REKLAMA


Oglądano 91 razy
Data zamieszczenia wpisu: 2020-02-25
 Zdzisław Orłowski  Zdzisław Orłowski
Zdzisław Orłowski
Zdzisław Orłowski (ur. 10 października 1892, zm. 7 czerwca 1982 w Poznaniu) podpułkownik Wojska Polskiego , uczestnik powstania wielkopolskiego i powstań śląskich, wojny polsko-bolszewickiej oraz II wojny światowej. Urodził się w majątku Zawory koło Śremu, w rodzinie właściciela ziemskiego i powstańca styczniowego Leonarda i Walerii z d. Karge. 4 sierpnia 1914 r. Orłowski został powołany do armii pruskiej. Służył w artylerii. Do listopada 1918 r., walczył na froncie zachodnim we Francji. W 1917 r. został podporucznikiem i dowodził baterią artylerii polowej. Wezwany przez koła niepodległościowe do Czarnkowa, przybył z frontu i wszczął przygotowania do akcji powstańczej. Po zakończeniu działań wojennych wrócił do Wielkopolski, 7 stycznia 1919 r. został mianowany przez głównodowodzącego Powstaniem Wielkopolskim mjr. Stanisława Taczaka dowódcą IV Okręgu Wojskowego, który obejmował powiaty czarnkowski, chodzieski, szamotulski i obornicki. Orłowski zorganizował cztery kompanie powstańcze w Czarnkowie i jedną w Lubaszu. Na czele podległych mu oddziałów bronił skutecznie odcinka czarnkowskiego. Pod koniec lutego ppor. Z. Orłowski opuścił Szamotuły i przybył do Poznania, gdzie wstąpił do 2 Pułku Artylerii Lekkiej, późniejszego 17 Pułku Artylerii Polowej. 4 marca został dowódcą 5 baterii. 1 maja 1919r. awansował do stopnia porucznika Wojska Polskiego. W 1920 r. trafił na front litewsko-białoruski, został tam awansowany do stopnia kapitana i odznaczony krzyżem Virtuti Militari 5. klasy oraz trzykrotnie Krzyżem Walecznych. Od stycznia do września 1921 r. uczestniczył w III Powstaniu Śląskim w stopniu kapitana. Był generalnym kwatermistrzem. W 1930 r. ożenił się z Wandą Łodzia-Michalską. Ślub odbył się na Jasnej Górze. W 1939 r. został prezesem Zarządu Głównego Związku Powstańców Wielkopolskich. W sierpniu 1939 r. został zmobilizowany jako major rezerwy. Przydzielono go do Dowództwa Okręgu Korpusu VII w charakterze kierownika biura cenzury wojskowej. 17 września przekroczył granicę polsko-węgierską. W Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie służył m.in. jako dowódca kompanii zaopatrzenia w 1. Dywizji Pancernej gen. Maczka. Po zakończeniu działań wojennych został zdemobilizowany i w 1947 r. wrócił do kraju. W 1957 r. został awansowany na stopień podpułkownika. Zmarł w 1982 roku, pochowany został w rodzinnym grobowcu w Lubaszu. Czarnków i Lubasz przyznały mu honorowe obywatelstwo, od 2003 r. jest także patronem Gimnazjum w Lubaszu. Odznaczenia Order Virtuti Militari Krzyż Walecznych (trzykrotnie) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Śląski Krzyż Powstańczy Wielkopolski Krzyż Powstańczy

Imię matki: Waleria
Imię ojca: Leonard
Data urodzenia: 1892-10-10
Data śmierci: 1982-6-7 Poznań


Cmentarz: Poznań - Cmentarz Parafii MB Bolesnej







Znicze mogą zapalać tylko zarejestrowanie użytkownicy. Zarejestruj się!

Zapalił: anonim

Zapalił: anonim

Zapalił: anonim

Zapalił: anonim

Zapalił: anonim

Zapalił: anonim

Zapalił: anonim





Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać kondolencje. Zarejestruj się


Nie ma żadnych kondolencji




Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze. Zarejestruj się


Nie ma żadnych komentarzy
Nick:
Hasło:
Zapomniałes hasła? Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się!

REKLAMA


Projekt i realizacja Net-Line Warszawa